اصل قورباغه اي . !

شايد داستان قورباغه و ظرف آب را شنيده باشيد . اين داستان مثال خوبي براي زوال تدريجي است . اگر يك قورباغه تيزهوش و شاد را برداريد و داخل يك ظرف آب جوش بيندازيد قورباغه چه كار ميكند ؟ بيرون مي پرد ! در واقع قورباغه فورا به اين نتيجه          مي رسد كه لذتي در كار نيست و بايد برود . حالا اگر همان قورباغه يا يكي ديگر را برداريد و داخل يك ظرف آب سرد انداخته و ظرف را روي اجاق گذاشته و به آرامي حرارت دهيد قورباغه چه كار مي كند ؟ استراحت مي كند و چند دقيقه بعد به خودش مي گويد كه ظاهراً آب گرم شده است . و تا چشم به هم بزنيد يك قورباغه آب پز آماده است . آيا اگر فردا صبح از خواب بيدار شويد و ببينيد كه بيست كيلو چاق شده ايد نگران نمي شويد ؟ البته كه مي شويد ! سراسيمه به بيمارستان تلفن مي زنيد الو الو اورژانس ، كمك ، كمك ، من چاق شده ام ! اما اگر همين اتفاق به تدريج رخ دهد و ماهي يك كيلو چاق شويد آيا باز هم همين عكس العمل را انجام مي دهيد ؟ نه ! با بي خيالي از كنارش مي گذريد . براي كساني كه ورشكسته مي شوند . اضافه وزن مي آورند يا طلاق مي گيرند ، اين حوادث دفعتاً اتفاق نمي افتد – يك ذره امروز – يك ذره فردا و سرانجام يك روز هم انفجار ! و آنها با تعجب مي پرسند “ چرا اين اتفاق افتاد ؟ “

نتيجه :

 زندگي به تدريج اتفاق مي افتد . زندگي ماهيت انبارشوندگي دارد و هر اتفاقي به اتفاق ديگر افزوده مي شود .